BEER HOUSE - Κορυδαλλός

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ : Κορυδαλλός

ΟΝΟΜΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ: BEER HOUSE

ΚΟΥΖΙΝΑ: Μπυραρία

Ήμασταν που λέτε τρισίμιση άθρωποι......δύο άντρες, η ξινή και μια αδύνατη (50 κιλά με τα παπούτσια).....

Και αποφασίσαμε οτι έπρεπε να επισκεφθούμε επιτέλους εκείνη την γωνιακή μπυραρία με τα τραπεζάκια έξω στον Κορυδαλλό απο την οποία περνούσαμε τέσσερις φορές την ημέρα και είχε πάντα κόσμο.....

Αφού η ξινή με έντυσε, με σιδέρωσε και με σενιάρισε την έστειλα με τους άλλους να πιάσουν τραπέζι και εγώ ξεκίνησα με την ησυχία μου.....Φτάνοντας είχαν ήδη αποφασίσει για τις μπύρες τους και απόμεινα εγώ ο άνακτας να δώσω την δική μου πινελιά στην παραγγελία. Αφού διάλεξα μια ξανθιά .....(πονηρε... μπύρα εννοω ) με περιεκτικότητα σε αλκοολ τόση ώστε όταν σηκωθώ να παραπατάω έκανα και την κίνηση ΜΑΤ...

-Φίλε πιάσε και την μεγάλη ποικιλία με  τα λουκάνικα....Και όχι τσιγκουνιές εεεε...

Μέχρι να έρθουν οι μπύρες και η ποικιλία έριξα μια ματιά στον χώρο....

Εμείς καθόμασταν στο μικρό πεζοδρόμιο, στα λιγοστά τραπεζάκια που έχει βγάλει.

Ο εσωτερικός χώρος, μικρός αλλά καθαρός, με όμορφα χρώματα και διακόσμηση φανέρα πειραγμένη απο δικοσμητή.....Όμορφο αλλά μικρό...Τον χειμώνα θα γίνεται χαμός σκέφτηκα....Θα στριμώχνονται οι μπυρόβιοι δίπλα στις δίμετρες  ξανθιες-μελαχροινές-κοκκινομάλες υπάρξεις που θα έχουν έρθει για να ανακαλύψουν με έκπληξη οτι υπάρχει κι άλλη μπύρα εκτός απο την Amstel, θα λένε τα δικά τους, θα γίνεται παιχνίδι....ότι πρέπει για εργένηδες....ΓΑΜΩΤΟ!!!!

Ο κατάλογος με τις μπύρες που μας είχαν πρίν λίγο φέρει ήταν αρκούντος μεγάλος για ένα τόσο μικρό μαγαζί....Επιτέλους αρχίζουμε να εξελισσόμαστε και στον Κορυδαλλό.Γιατί τελικά δεν είναι το μέγεθος που μετράει (λέμε τώρα!) αλλά το μεράκι και η τεχνική (ναι καλά!) του ιδιοκτήτη ώστε να μετατρέψει μια τρύπα σε έναν θησαυρό γεύσεων!!!!Οι επιλογές πολλές που μπορούσαν να καλύψουν όλα τα γούστα....Και της κοπελιάς που δεν πίνει και θέλει μια γλυκιά μπύρα με γεύση βατόμουρα και καραμέλα, και του άσχετου που θα διαλέξει οτι έχει ακούσει απο φίλους του αλλά και του εξελιγμένου μπυρόβιου ο οποίος θα επιλέξει μια παλαιωμένη μοναστηριακή....

Οι μπύρες ήρθαν συνοδευόμενες απο ένα γυάλινο μπολάκι ξεχειλισμένο με νατσος καλαμποκιού και μια υπέροχη σάλτσα bbq, του εμπορίου μην φανταστείς, αλλά απο αυτές τις ψαγμένες , τις ακριβές....

Πινάμε τις μπύρες μας και είχαμε ήδη ροκανίσει τα νάτσος όταν έφθασε ολίγον καθυστερημένη μπορώ να πώ και η ποικιλία.....Και μας αποζημίωσε......

Σε ένα μεγάλο ξύλινο πλατό με δυνατότητα περιστροφής, στρωμένο με φύλλα απο μαρούλια πράσινα κίτρινα και μώβ,  αναπαυονταν νωχελικά μεγάλα χορταστικά λουκάνικα διαφόρων γεύσεων. Άλλα ήταν γεμιστά με τυρί, άλλα σκέτα, κάποια με μπέικον.....Δίπλα τους τριγυριστά υπήρχαν μικρά κομμάτια απο σαλάμια αέρος και μπουκίτσες τυριών, λίγα κομμάτια απο μανιτάρια (ΦΑΟΥΛ φίλε, κονσερβα ματινάρια πλευρώτους ήταν, το κατάλαβα) και στην μέση μια μερίδα απο κλασσική γερμανική πατατοσαλάτα......

Στο όλο πλατό, για γεύση και για χρώμα υπήρχαν δύο βουναλάκια απο γερμανικό ξινολάχανο και πίκλες πατζαριού......ART DE LA TABLE σκέφτηκα και έπισα το μωβ πιρούνι.......

Η ώρα περνούσε και το πλατό ολοένα και άδειαζε...όπως και τα ποτήρια της μπύρας....Η συζήτηση μας ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με το περιβάλλον....Συζητούσαμε για μπυραρίες που κατα καιρούς είχαμε πάει, τις φόλες που κατα καιρούς είχαμε φάει, τους λογαριασμούς που είχαμε πληρώσει και το κλασσικό σιχτίρισμα στο τέλος.....

Για τρισήμιση άτομα που ήμασταν (είπαμε έιχαμε και την αδύνατη μαζί μας) η συγκεκριμένη ποικιλία ήταν ότι έπρεπε, όχι για να χορτάσεις άλλα για να φάς αξιοπρεπώς ένα μεζέ, να τσιμπήσεις απο όλα και να ικανοποιήσεις τον ευατό σου οτι για ακόμα μια φορά δεν σε έπιασαν κώτσο!!!

Ο λογαριασμός που ήρθε στο τέλος επιβεβαίωσε τα παραπάνω......ήρθε γρήγορα απο τον σερβιτόρο ο οποίος μας κοίταγε στα μάτια και χαμογέλαγε και δεν ντρεπόταν ούτε για αυτό που μας σέρβιρε όυτε για το αντίτιμο που λάμβανε....Τίμια πράγματα!

Όνομα μυστήριο

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ : Κορυδαλλός

ΟΝΟΜΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ: Αψέντι

ΚΟΥΖΙΝΑ: Μπυραρία με ψαγμένες γεύσεις

Πλέον: έκλεισε !!! 

- «Έλα μ’ ακούς??? Άσε είμαι πολύ στεναχωρημένη…Στη δουλειά σήμερα μου την είπε το αφεντικό, του την είπα και εγώ, μου την ξαναείπε εκείνος, τον έστειλα στο διάολο. Μήπως ξέρεις τι ώρα ανοίγει ο ΟΑΕΔ αύριο?»

-          Πεινάς???(ο άκυρος)

-          Με δουλεύεις?

-          Σήκω να πάμε να φάμε.

-          Που μωρέ θα τρέχουμε πάλι?

-          Στο Αψέντι, να πιούμε και μπυρίτσα να πνίξεις τον πόνο σου.

Ώρα 10 το βράδυ, στην Πλατεία Ελευθερίας. Το μαγαζί προσφάτως ανακαινισμένο, με «κολωνακιώτικο» στυλ, υστερεί κατά πολύ από αυτό που μέχρι πρότινος αντιπροσώπευε. Ήταν ένας όμορφος, ζεστός χώρος, με ξύλινα τραπέζια, ασφυκτικά γεμάτος και τις καθημερινές. Πλέον έχει εξελιχθεί σε Βar-restaurant με έντονο φωτισμό και χρώματα. Εκείνο το βράδυ ήταν σχεδόν άδειο. Δυο παρέες ήταν δεν ήταν …

To μενού έχει παραμείνει το ίδιο. Και συνεχίζει να μας αρέσει.

 Δεν είχαν βέβαια να μας φέρουν πάστα ελιάς μαζί με τα αχνιστά ψωμάκια που μας σέρβιραν…

-Και πως θα τα φάμε τώρα χωρίς πάστα ελιάς??? σιγοψιθύρισε η ξινή….

-Τρώγε…

Το σέρβις του, γρήγορο και φιλικό, με πολύ δόση χιούμορ όπως μας αρέσει.

Τα ορεκτικά ήρθαν και τα μοτεράκια άρχισαν να δουλεύουν .

Οι τηγανιτές πατάτες με μπέικον, τσένταρ και κρέμα γάλακτος απλά δίνουν ρεσιτάλ. Ξεροψημένες όσο πρέπει, κριτσανιστές, δένουν μοναδικά με τα άλλα υλικά και σου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση να κάνεις μμμμμμμμμμμμμμμ!!!!

Τα αγαπημένα μανιτάρια πέρασαν σε δεύτερη μοίρα αλλά ήταν εξίσου νόστιμα και καλομαγειρεμένα ..

Τα κυρίως πιάτα ήταν  μεξικάνικα φαχίτας και κινέζικο κοτόπουλο με δαμάσκηνα. Ίσως τα καλύτερα από όσα έχουμε δοκιμάσει μέχρι σήμερα στα γκουρμεδιάρικα αποτέτοια…

Η ποικιλία από μπύρες μεγάλη, ευφάνταστη λίστα με αρκετές μπύρες που δεν είχαμε ξανασυναντήσει. Ήπιαμε τρείς (Πάντα πίνουμε 3)

Το φαγητό μας ήταν σχεδόν ηδονιστικό. Ο Απόλυτος οργασμός του υδατάνθρακα και των λιπαρών. Ο έγχρωμος σερβιτόρος μας κοίταζε και χαμογελούσε….Εκεί λιγάκι είπαμε να ηρεμήσουμε. Κάτι ήξερε αυτός…..

Μετά από λίγες μέρες πήγαμε αντροπαρέα. Η ποικιλία κρεάτων  που παραγγείλαμε ήταν σαν την interamerican-μεγάλη και σίγουρη !!!! Ο έγχρωμος ακόμα χαμογελούσε. Πρέπει να είχα μουγκρίσει πολύ τότε με τις πατάτες.

Αν και οι τιμές έχουν αυξηθεί σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια και η ποσότητα έχει λίγο μικρύνει, όταν φεύγεις δεν τα κλαίς τα ευρώπουλα σου και σίγουρα σου περισσεύουν για να ζήσεις τον υπόλοιπο μήνα.

Ρωτάς αν θα ξαναπάμε? Θα σε πάρουμε τηλέφωνο να έρθεις και εσύ γιατί σε βλέπω, ζήλεψες….

Μπυραρία

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ : Ρέντης

ΟΝΟΜΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ: Biri Biri

ΚΟΥΖΙΝΑ: Υποτίθεται Μπυραρία

Πλέον: έκλεισε !!! 

Η βρόχα έπεφτε straight through….Και τα φωτάκια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και τις βιτρίνες λαμπίριζαν ακόμα…Το κρύο τρύπαγε κόκαλα….Ώρα 9 το βράδυ….και εμείς ακόμα ψωνίζαμε….Ό, τι βρίσκαμε μπροστά μας…Είχαμε βλέπεις ξεκινήσει από το πρωί για να πάμε στην Ερμού να δούμε το δέντρο…Μόνο αυτό δεν αγοράσαμε γιατί απλά δεν το πουλούσαν….Στο τέλος δεν είχαμε λεφτά ούτε για τα οδοιπορικά μας για τον Πειραιά ….Ευτυχώς που είχαμε αυτοκίνητο….

Καταλήξαμε στου Ρέντη...μπήκαμε στο Village και από παντού μας έρχονταν μυρωδιές….Εγώ ήθελα λουκάνικα. Εκείνη Ποπ-Κορν… Τελικά φάγαμε λουκάνικα. Μαύρη η ώρα και στιγμή.

Μπήκαμε στο εστιατόριο, καθίσαμε και ανακαλύψαμε οτι τίποτα δεν έχει αλλάξει εκεί μέσα. Μόνο το όνομα του. Το παλιό μεξικάνικο μεταμορφώθηκε εν νυκτί σε μπυραρία. Με μια κίνηση ΜΑΤ. Απλά άλλαξε ταμπέλα και ονομασία. Μέσα εξακολουθούσαν να υπάρχουν τα ίδια χρώματα, τα ίδια καθίσματα, η ίδια διακόσμηση…

Ο κατάλογος ήταν τρομερά εμπνευσμένος…Τα ίδια και τα ίδια. Ότι έχετε φάει στις κατά καιρούς μπυραρίες που έχετε πάει τα ίδια θα φάτε και εδώ…Βέβαια λίγο πιο κρύα. Γιατί όταν οι άνθρωποι εκεί μιλάνε για κρύα πιάτα κυριολεκτούν. Τώρα τι σχέση έχει το κρύο πιάτο με το ψητό λουκάνικο είναι ρητορικό ερώτημα.

Μια ευγενική κοπέλα, με όμορφο χαμόγελο μας ρώτησε αν θα θέλαμε να μας φέρει nachos. Είχαν ξεμείνει κάτι σακούλες από τότε που ήταν μεξικάνικο. Το δεχτήκαμε.. Ευγενικοί οι  άνθρωποι μας κερνάνε κι όλας.

Τα nachos  ήρθαν αμέσως μετά την παραγγελία μας. Ενα μπολάκι γεμάτο τρίματα. Ούτε ένα ολόκληρο για δείγμα. Τα φάγαμε όπως τα σπουργίτια. Σαλιώναμε τα δάχτυλα μας και τα πιάναμε.

Στη συνέχεια ήρθε ένα πλατό με λουκάνικα, κοτόπουλο 2 μπεφτεκάααακια και σάλτσες. Αν κάποιος ήταν κακός θα έλεγε ότι είχε ξεμείνει από το μεξικάνικο. Εγώ που είμαι καλός άνθρωπος λέω ότι ήταν απλά κρύα. Ξεκινήσαμε να τρώμε και έφτασε και η γερμανική πατατοσαλάτα και τα μανιτάρια. Η γερμανική πατατοσαλάτα  ήταν απλά μια πατατοσαλάτα, αδιάφορη. Τα μανιτάρια ήταν ωραία. Η ποικιλία του μαγαζιού από μπύρες ήταν μεγάλη, με πολλές επιλογές και ενδιαφέρουσες ετικέτες. Πήραμε 3 διαφορετικές και μας άρεσαν και οι τρείς. Βέβαια ξέρουμε να διαλέγουμε και εμείς έτσι?

Η αλήθεια είναι το περιβάλλον δεν σε καθήλωνε. Ήθελες να φύγεις. Όταν όμως ήρθε ο λογαριασμός μείναμε….Στον τόπο!!!

Δεν θα πω τιμή γιατί μας διαβάζουν μικρά παιδιά και καρδιοπαθείς..

 Ένα μόνο θα πω. Τα nachos μας τα χρέωσαν 2 ευρώ κατά άτομο.

-«Εγώ σου έλεγα να πάρουμε ποπ-κορν» πέταξε την κακία της η άλλη.

-« Προχώρα, μη μιλάς και μην κοιτάς πίσω σου» είπα καθώς απομακρυνόμασταν……